ଦେଶର ପ୍ରକୃତ ଶକ୍ତି ହେଉଛନ୍ତି ସାଧାରଣ ନାଗରିକ
ଦେଶର ଉନ୍ନତିକୁ କେବଳ ବଡ଼ ବଡ଼ ପ୍ରକଳ୍ପ, ଅର୍ଥନୈତିକ ଅଭିବୃଦ୍ଧି କିମ୍ବା ଆଧୁନିକ ପ୍ରଯୁକ୍ତିରେ ମାପିହେବ ନାହିଁ। ଦେଶର ପ୍ରକୃତ ଶକ୍ତି ହେଉଛନ୍ତି ସାଧାରଣ ନାଗରିକ। ଚାଷୀ ନିଜ ଉତ୍ପାଦର ଉଚିତ ମୂଲ୍ୟ ପାଉଛନ୍ତି କି, ଶ୍ରମିକଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ମଜୁରି ମିଳୁଛି କି, ଯୁବକ-ଯୁବତୀଙ୍କ ପାଇଁ ରୋଜଗାର ସୁଯୋଗ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି କି ଏବଂ ଗରିବ ପରିବାର ମୌଳିକ ସେବାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଉନାହାନ୍ତି କି—ଏସବୁ ପ୍ରଶ୍ନ ହିଁ ଉନ୍ନତିର ପ୍ରକୃତ ମାନଦଣ୍ଡ।
ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ମତଭେଦ ଓ ସରକାରୀ ନୀତିକୁ ନେଇ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଇବା ନାଗରିକଙ୍କ ଅଧିକାର। ତେବେ ବିରୋଧର ଅର୍ଥ ହିଂସା, ଅପମାନ କିମ୍ବା ଭୁଲ ସୂଚନା ପ୍ରଚାର ନୁହେଁ। ତଥ୍ୟ, ଯୁକ୍ତି ଓ ଆଇନସମ୍ମତ ପଦକ୍ଷେପ ମାଧ୍ୟମରେ ଦାବି ଉପସ୍ଥାପନ କରିବା ହିଁ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ପଦ୍ଧତି।
କୃଷକ, ଶ୍ରମିକ, ମହିଳା, ଯୁବସମାଜ, ଆଦିବାସୀ ଓ ଆର୍ଥିକ ଦୁର୍ବଳ ପରିବାରଙ୍କ ସମସ୍ୟା ପ୍ରତି ସରକାର ଓ ସମାଜର ଦାୟିତ୍ୱ ରହିଛି। ଶିକ୍ଷା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ରୋଜଗାର, ପାନୀୟ ଜଳ, ସୁରକ୍ଷା ଓ ସାମାଜିକ ନ୍ୟାୟ ଭଳି ମୌଳିକ ସୁବିଧା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ବିଦେଶ ନୀତି, ନିବେଶ, ପ୍ରଯୁକ୍ତି କିମ୍ବା ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସମ୍ପର୍କର ପ୍ରଭାବ ମଧ୍ୟ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନ ଉପରେ ପଡ଼ିଥାଏ। ତେଣୁ ଯେକୌଣସି ନୀତିର ଲାଭ କାହା ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚୁଛି ଏବଂ ତାହାର ଖର୍ଚ୍ଚ କିଏ ବହନ କରୁଛି—ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଜନସ୍ୱାର୍ଥ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଆବଶ୍ୟକ।
ସାମାଜିକ ବିବିଧତା, ଧାର୍ମିକ ସହିଷ୍ଣୁତା, ଭାଷା ଓ ସଂସ୍କୃତି ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ, ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷା ଏବଂ ପ୍ରଶାସନର ଜବାବଦେହିତା ମଧ୍ୟ ସୁସ୍ଥ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ଆଧାର। ଶେଷରେ, ନୀତିର ସଫଳତା ଘୋଷଣାରେ ନୁହେଁ, ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନରେ ଆସୁଥିବା ପ୍ରକୃତ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ମାପିବା ଆବଶ୍ୟକ।
